Domaniewska Henryka († 1859), ostatnia przełożona (1833–59) litewskiej prowincji ss. miłosierdzia (1799–1860). Rządy jej wypadły na czas, gdy władze rosyjskie przystąpiły zdecydowanie do likwidacji zakonów, zwłaszcza tych, których placówki były czynnymi ośrodkami katolicko-polskimi na Litwie. D. zastała prowincję liczącą ok. 120 sióstr, 14 domów oraz nowicjat przy szpitalu Sawicz w Wilnie. Stan ten zdołała mimo przeszkód nie tylko utrzymać, lecz przyjęła jeszcze w r. 1840 wileński Dom Dobroczynności w zarząd. Widząc podziwu godną działalność ss. miłosierdzia, zamierzały władze rosyjskie nie kasować ich, lecz raczej faworyzowaniem i groźbami skłonić do przejścia na schizmę lub przynajmniej, by stały się powolnymi narzędziami prawosławia i rusyfikacji. Wobec odrzucenia przez D-ą wszelkich w tym względzie zakusów, znalazła się prow. litewska ss. miłosierdzia w głośnym ukazie z 1 I 1842 w szeregu zakonów proskrybowanych. Gdy nadeszła wieść o postanowieniu kasaty, dostała D. obłędu. Chorobę tę zatajono przed władzami, a w zastępstwie D. rządziła odtąd prowincją do jej śmierci (29 IX 1859) s. Apolonia Ratowtówna. Mimo kasaty przetrwały ss. miłosierdzia na Litwie do r. 1888.

Arch. Państw. w Wil., rkp. Kancelarii Gen. Gub. Wil. 1465 (z r. 1836), 65 (z r. 1842); Chodakowska E., Prowincja litewska, rkp. z r. 1890–1909 w arch. ss. miłosierdzia w W. – Księga pamiątkowa trzechsetlecia zgrom. ks. misjonarzy, Kr. 1925; Rosiak S., Prowincja litewska sióstr miłosierdzia, Wil. 1933; Bruchnalska M., Ciche bohaterki, Miejsce Piastowe 1934.

Ks. Franciszek Śmidoda